Bir yaz gecesiydi, bizim sokakta Güzel bir ayışığı vardı... Dört oğlan, yedi kız Onbir kişiydi...
Saklambaç oynadınız mı siz de çocukken? Bu da soru mu, elbet oynadınız.
Onbir kişi, onüç-ondört yaşlarında Kimimiz kısa pantalonlu, kimimiz çocuk Ağaç arkalarında, köşe başlarında Saklanıverirdik teker teker... Kırmızı entarisi beyaz puvanlı Bir kız vardı içimizde İnanın ki ismini bile unuttum! Şeker mi şeker... İlk öpüşmem o kızla oldu benim Saklambaç oynadığımız bir gece Herkes bir köşeye sinince, Onunla aynı yere saklanmıştık...
Görülmemek, duyulmamak tatlı şey Hele korku... gizliliğin lezzeti... Nefesimiz birbirine karışıyordu Etime dokunuyordu eti...
Hiç de öpüşmek niyetimiz yoktu Yoktu ama, ya o tatlı gizlenme. Bir ateşi körüklüyordu içerden Ne oldu, ne olmadı... bilmiyorum İçimde bir gıdıklanma oldu birden
Önce elini tuttum... sonra omuzlarını Aaah!... o fısıltı halindeki gizli itiraz. -Yapma ne olursun bir gören olur. -Hayır! kimse görmez... beri gel biraz!
Bimezdim sevgilinin dudaktan öpüldüğünü Dudaklarım hafifçe yanaklarına değdi. Parmaklarım göğüslerine. Bu bir öpüş değil, başka bir şeydi...
Saklambaç oynadınız mı siz de çocukken Sizin de ilk öpüşünüz böyle mi oldu? Nere gitti o ışıklı geceler? Kırmızı entarisi beyaz puvanlı kız Ne oldu?
Kırmızı entarili kızın Şimdi başka elbiseleri vardır. Evlenmiştir, hanım hanımcık olmuştur. Çocukları vardır: Anneleri kadar şirin... tatlı... yaramaz... Çocuklarını sever, kocasını sever... Saklambaç oynadığımız günleri hatırlamaz
