Belki şimdi sana son Sözlerimi yazmadan Gözlerim kapanacak. Belki var daha beş on Dakikalık bir zaman. Anne, için yanacak Mektubum okunurken. Beliren bir emeli Çok görme bana sakın. Ben Tanrı´ya en yakın Bir yola sapıyorum, Milletimin uğrunda Türbemi yapıyorum. Düşündüm huzurunda Ebedi bir akşamın, Düşündüm ki babamın Dizi dibinde geçen Yirmi iki seneden Elimizde kalan ne? Sorarım sana anne: Madem ki gün gelecek, Herkes aynı meleğin Önünde eğilecek, Niçin o güne değin Çan sesleri duyayım? Bugün de bir yarın da. Bırakın uyuyayım İzmir kapılarında! Anne elveda artık, Şu iki üç asırlık Gecenin gündüzünü Görmeden gidiyorum. Ne beis var diyorum, O günün seherinde Senin ince yüzünü Görüyor gibiyim ya... Ey genç gecelerinde Beşiğimi bekleyen! Ediyorum emanet Seni Anadolu´ya! Sütünden, emeğinden Ne verdinse helâl et. Söyle Hacer´e o da Hakkını helâl etsin, Gönülcüğü dilerse Başkalarına gitsin... Ben ermeden murada Ecel kırdı kolumu; Artık beyhude yere Beklemesin yolumu. O ne anne, o güzel Gözlerinden akan ne? Geri dönemem diye Ağlıyor musun anne?
