Kafamda bir dünya kurup; seni oraya yerleştirdim,
Ama sen yoksun yanımda; arıyorum özlemle, nerdesin,
Kaybolduğun günler oldu; rüyalarım buldu seni tekrar,
Tahtıma kurulup prensesim oldun;terketmedi beni bu efkar.
Gönül çemberimin yarı çapındasın, dönüyorum felek gibi,
Merkezkaç kuvvetinden savrulup uzaklaşacağına, geliyorsun,
Gitmiyor, geliyorsun; hem uzağımda, hem en yakınımdasın,
Bu aşkın paradoksunu çözen matematikçiye ödül vereceğim.
Doruklar meskenim oldu; yokluklar içinde kıvranıyorum,
Kaybettiğim cennette tahtımı arıyorum; bulacağım,
Bulduğumda, tahtımın gülü sen olcaksın,
Halkıma ekmek ile sevgi dağıtacağım, şakıyarak.
Kemal DURUHAN
18.08.2006 Saat: 13:13
|
|
