Mahallenize her gelişimde,
Sokağınızın başındaki o boyasız evin köşesinden
Senin geçmeni beklerdim.
Saat hep 12.15 te çıkardın evden
Elinde kırmızı bir çanta
Ayaklarında o beyaz sandaletin
Otobüs durağında beklerdin birkaç dakika
Sonra biner giderdin.
Beni fark ederdin aslında
Ama uzak dururdun, bakışların hep yerlerde,
Saçlarını ısırırdın hep.
Düşüncelerin hep dağınık
Gözlerin anlamsız ve boş bakardı.
Nerye gittiğini biliyordum.
Saat kaçta çıktığını,
Kaçta otobüse bindiğini,
Bir tek kız arkadaşının olduğunu,
Ve hep onla konuştuğunu.
Deli bir ağabeyin vardı,
İçer içer gelir narayı basardı mahallede
Sözde dayı idi astığı astık kestiği kestik
Utanırmışsın hep ondan aleme karşı
Haftada birkaç kere
Dayak yerdi diğer dayılardan
Kan revan içinde getirip bırakırlarmış
Kapıya.
Ben de birtek ondan korkuyordum
Bana sataşmasından,bulaşmasından
O yüzden sana hep uzaktan bakabildim
Derdim ki hep,
Şu ağabeyi ayağa kalkamaz hale getirselerde
Rahatça gezseydim muhitinde
Üniversite sonuçları geldi bir gün
Uzak bir şehir uzak bir okul çıktı bahtıma
Gittim
Giderken çok şey bıraktım mahallende
Gözlerim,yüreğim hatta korkularım
kaldı sokağınızın başında.
Sonra bir gün,
Hayırlı bir kısmetin çıkmış
Yılmaz söyledi telefonda
Vermişler seni
Hiç sesin çıkmamış
Telli duvaklı gelin olmuşsun
Geride manyak bir ağabey
Sensiz bir otobüs durağı
Utandığın bir mahalle
Bırakarak……..
