Tülay Adıgüzel şiirleri » 'Son Nefes' şiiri

Ölümün nefesi ensemde
Heryerde bazen
Arasında ince bir çizgi var
Yaşamla.
Aşk ölümün sevgilisi
Kanatır kalbi
İncecikten inceye
Sızlatır derinlerden
Son nefes verildiğinde
Bitecek sanan acılar
Dahada artar
Zamanın cenderisinde
Yürekelrimizi çekiyoruz
En yükseklere
Ve sonra yuvarlanıp,
Yeniden başlıyoruz
Aynı işe
Ne var dertlenecek
Aşk zehir olsada yüreklere
Panzehiride kendi içinde
Değil mi ki?
Her şey geçer
Zamanın ne getireceği
Nerden bilinebilir ki
Var ve yok olacağız
Tek yalın gerçek
Yaşamak
Herşeye rağmenlere rağmen
Yaşamak
Savaşmak
Kimsesizliklerle ve yenilgilerle,
Yeniden yaratmak
Kendini
Yaralarını saracak
Dostlar bulmak
Hiç olmazsa
Güneşe bırakmak kendini
Isıtır bak güz günesi bile
İzin ver
Sarsın Ay yaralarını
Gece öpsün dudaklarından
Tüm acılar 1 gün diner
Sabredersen
En olmazsa
sonunda
Dost toprak
Arıtır yaralarını
Çiçekler açar küllerinden
Sonsuz devinimin içinde
Kozmos ol…
Son durak
Yıldız tozu olmak değil mi?
Barış kendinle
Sen de savaşırsan kendinle
Kim tutacak seni ayakta,
Aşk kendinle başlar
İlk Nefesle.

Hosgeldiniz degerli Siirdostu!	2008-07-24 12:31:37 \| Üye / Sair Girisi - Üye Ol
SiirDostu.com » Tülay Adıgüzel şiirleri » 'Son Nefes' şiiri	Arkadasina gönder! \| Favorilere ekle! \| Açilis sayfasi yap!

SiirDostu.com » Tülay Adıgüzel şiirleri » 'Son Nefes' şiiri

Tülay Adıgüzel

Sairin (Tülay Adıgüzel) diger siirleri: