Koca bir ağaçtım ben,dal dal budak budak
ve en leziz en tatlımsı meyvelerim
dallarımda evlatlarımdı,sonra
annem,kardeşlerim,
dönüp bakıverdiğimde dallarımda
ve boş yer göremediğimde
yeni yeni taze taze yaprağa durdum
aralarında salt sevgiye ilgiye muhtaçlar için
ve
altın tepsi içinde izzet ikrama durdum ki biraz azık
ya alamadılar, yada ben becerip sunamadım yazık
Ben gündüz oldum an geldi ve
havanın atmosferine muhalif
geceyle tan yerinin ağardığı yerde durdum
en keskin tavrımla da
turkuaz mavisi göğe bürünüp
kâh ışınlarını içinize sızdıran güneş,
kâh gri bulut ruh halvetinize göre
sağanak sağanak yağdım
çisil çisil çiseledimde
nasiplenemediniz gölgemden serinlenemediniz
ne aydınlığımdan ne ışınlarımdan,yararlanamadınız
Ve gece oldum,morumsu akşamların
gün batımlarında,güneş suya damlarken
ufkun en ince cizgisinde kendimi buldum
katran karası gecelerde ben
stare,zuhal seyyare ve
en dolunay oldum
karanlıkları boğdum
zifir karası gecelerinizi pırıl pırıl
yapabilme uğruna ve bilmediniz
bilmediniz atık bilmeyeceksiniz ki neler daha olacağım
ben ise ne bilecek ne göreceğim,çünkü ölmüş olacağım...
Ayser ÖZBAKIR
31.08.2006 Saat: 22:25
|
|
