Ben dar mekanlara giremedim!
ya da , girdiklerim hep çok genişledi ben girince!
içimdeki yalnızlığım o kadar büyüktü ki;
Dar mekanlara sığamazdım...
ve o kadar büyüktü ki yalnızlığım;
benden önce gitti hep gideceğim yerlere,
ve benden sonra döndü geleceğim yerlerden!
başlangıcını hiç hatırlamaıyorum...
ilk ne zaman hissettiğimi de bilemiyorum...
Bildiğim, hep benle olduğu...
Gece ve gündüz beni hiç bırakmadığı...
ve hatta uyurken!
ve hatta rüyalarımda!
acaba benden önce de var mıydı?
yada,
yoksa benle beraber mi doğdu?
ikizim olabilir mi benim yalnızlığım??
ben duymadan o da,
anneme anne, babama baba mı dedi yıllarca acaba?
okul sıralarında benle beraber mi öğrendi okumayı,
okudukça yalnızlaştı mı benim gibi,
çoğalacağını sandıkça azaldı mı?
beni sevmek isteyenler vardı da,
onun yüzünden mi ulaşamadılar?
Ona mı dokundu bana uzanan eller??
Onda mı kayboldu bana gelenler??
ah yalnızlığım!
tek varlğım!
ya ben annemi uğurlarken sonsuzluğa,
sen de ağladın mı benim kadar?
Ve sen de şiir yazdın mı tıkandıkça hayatta,
düğümlendikçe boğazında yumrular??
gözyaşların üzerine damlayıp dağıttı mı yazdıklarını?
sen de beni mi anlattın ağlayarak yoksa?
adımı söylemeyip herkesin dilindeki gibi,
yalnızlığım mı dedin yoksa sen de bana??
