Bir şeyler yazmak istedim sana.
Bir şeyler bırakmak istedim onca güzel günlerin hatırına avuttuğun sözlerin hatırına…
Bana farklı bakmayı öğrettiğin için dünyaya
Belki de beni ben yaptığın için…
Bana sevmeyi, emeği bir şeyler için çaba göstermeyi öğrettiğin için borçlu hissediyorum kendimi sana…
Seni takmayıp gülüp geçemem,
gülmeyi öğrettiğin için bana…
Seni özlemiyorum diyemem,
içimi senle doldurduğun için sana…
Pişmanım diyemem,
ayakta durmayı öğrettiğin için bana…
Seni seviyorum diyemem,
dostluğu öğrettiğin için bana…
Aslında hiç bişey söyleyemem sana.
Yalan sözlerin çınlıyor kulağımda.
“Yüz tanede sevgilim olsa değişmem sana” diye verdiğim mücadeleler aklımda.
“Hep yanındayım her zaman ara sor sen benim vazgeçilmezimsin” demiştin ya bana...
Yalanmış işte… Şiir tadında bir mektup yazmak istedim aslında sana! Olmadı beceremedim.
Sesin kulağıma geliyor.
Ellerimi tutuşun beni öpüşün
imkansız olsa da ikimizin içinde bulunduğu bir gelecek kurma çabaların. Canım, yalanmış işte…
Seni buldum ben aslında ben bir adamın yalana çok benzeyen gerçek bir sözünde.
Senin yanındayken unuturdum her şeyi saatlerce otursam seninle bıkmazdım.
Herkesin örnek aldığı insandın, benim en yakınımdın canımdın…
Güzeldi gülüşünü seyretmek senin…
Güzeldi gözlerinin yalancı mercan güzelliği…
Güzeldin kısacası…
Kimsenin sözünden alınmamıştım senin ki kadar!
Ve kimsenin gidişi koymamıştı senin son sözün kadar.
Bıktım artık “keşke”ler le başlayıp sonunu getiremediğim cümlelerden.
Ama yinede güzeldi seni sevmek…
Biliyorum geri geleceksin!
Neden bu kadar eminim bilmiyorum.
Ama kesin döneceksin.
Yemin bile edebilirim hatta…
Ve ölene kadar şiir yazabilirim gitme diye sana…
Söyleyebilirim en güzelini onca söylenecek şey arasında ; Sen Benim Vazgeçilmezimsin…
