Hayatın neyi getireceğini bilmeden beklersin ya,
Kimi zaman senin için bir umut olur yüreğin çarpar,
Kimi zaman senin sonun olur yüreğin durur.
Kaybolmuşsundur zamanın içinde,
Haykırırsın sesin zaman tüneline çarpar ve geri döner,
O an kocaman bir çığlık yankılanır kulaklarında
defalarca
duyarsın.
Sonra yine haykırısın tekrar tekrar,
Ama kimseye duyuramazsın kendinden başka.
Yok oluşunun korkunç bir melodisi olmuştur artık çığlık,
Sadece sen anlarsın daha senin ki gibi milyonlarca
çığlığın
yankısını,
Ve bir sen anlarsın ölümün o çırılçıplak soğukluğunu,
Hissedersin her zerresini yüreğinde ve onunla yaşarsın.
Parçan olmuştur o artık senin de kaçınılmaz sonun.
Nedenlerle dolu attığın çığlıklarının ardından bir tek geçerli
sebep bulamazsın.
Aynanın karşısına geçip gözlerine bakarsın bazen de,
Çözmeye çalışırsın yanaklarından süzülenleri,
Basit birer gözyaşı dersin önce kendine,
Sonrada anlarsın bunların göz yaşı olmadığını,
Bunlar;
Yüreğine kazınmış hatıraların sana olan özlemidir...
