Çam bardaklarda içirdiğin,
Eski bir şerbetti aşkın...
Adem zamanında yapılmıştı,
Eskiydi,çok eskiydi,
Ama tadı hiç eskimemişti,
Hiç ekşimemişti,
İlk ben içiyorum sandım.
Ama;
Benden önce çok içen vardı...
Yalvardım oysa sana;
Daha önce tadılanı verme bana !
Başkasına verdiğin birşey verme bana !
İlk bana ver, ne veriyorsan !
Ama,imkansızdı...
Ben havva değildim,sen de adem...
Ve bu şerbet defalarca içilmişti bizden önce...
Ve sen de, kimlere sunmuştun kimbilir kaç kere !
Her içen kendini ilk sandı benim gibi ama,
Bu kocaman bir yalandı !
Yine de herkes bu yalana inandı !
Kimbilir belki de gönüllü olarak kandı !
Çünkü aşka dair anlatılanlar,
Gerçek olamayacak kadar masaldı...
Masal da çok eskiydi ama;
İlk anlatıldığında bile,
Beşikde sallanan dedeler vardı...
Çok eski zamanlardı...
Ama tadı hiç eskimemişti,
Hiç ekşimemişti
eser tunay
11.10.2006 Saat: 15:06
|
|
