Kaldır,bu son yaşanan perde,hayata karşı,
Seyircisi yok,yalnızlığın hüznünü oynuyorum.
Anılarda kalan birer oyuncu,nidaları yayılmakta sessizliğe doğru,
Eşlik eden çıkmazlar.
Eriyip giden mutlulukların,yağmurlarla dansı gibi,
Toprağın kokusunu hissederken,
Ruhumun kapılıp gittiği,rüzgarları dinliyorum,
Bakışlar var,öngörülen bir yaşamdan sonra,
Anlamlar üzerine,çözülen bir direnç bu,bunca acılardan sonra.
Kemirgenliği olmayan bir yaşama doğru,yol almışken,
Yelkenleri unutulmuş bir rıhtımda,döner diye bekleyen akşamüstleri.
Akşamüstlerinde kaybettiğim hüzünler,
Karanlığın hayat bulduğu derinlere doğru çekerken beni,
Sessiz bir ağlayışın hıçkırıkları,gözyaşlarını armağan ederken,
Atılan her bir sevdam,ağlara takılmasını bekler oldu aşklarım için.
Bitmedi kehaneti yalnızlıklara adanan bir hayatın, hüzünleri,
Sahibini yalnız bırakmış,öykülerin son sayfaları.
Bir gün olur,devran döner,bulur,belki kendini,
Hiç yazılmamış,bekleyen yeni sayfalarda,beni.
necverez
25.10.2006 Saat: 10:52
|
|
