Dağlar gördüm,tanıdım.
Sevdim,dost oldum onlarla.
Yaban otlarında yattım,uyudum.
Acı çimen kokularını kokladım.
Aklımda hep o yabanlığı kaldı.
Uzaktan bana bakışı ağaçlarının.
Dallarına dokundum bir bir.
Gölgelerine sığındım,serinledim…
Ağrı’yı gördüm,uzaktan.
Keşiş Dağı’nı tanıdım,dolaştım.
Ta Alplere çıktım,senelerce.
Ege’yi,Orta Anadolu’yu tek tek,
kara trenlerle ortalarından geçtim …
Beni tanısınlar istedim.
Tanıdılar,bildiler.
Bilmem ?
Belki de sevdiler ?
Hepsinde ayrı ayrı hatıralar bıraktım.
Bir,İda’ya yaranamadım.
Gençtim.
Çok geçtim yollarından.
Suyundan içtim,çamlarının gölgesinde.
Selam verdim askerlerine !
Tanrıları ile konuştum !
“Unutmayın beni,tanıyın !”
Diyemedim.
Söyleyemedim.
Dilim varmadı.
Anlatamadım.
Anlayamadı.
İda,sevildiğini bilemedi.
Öğrenemedi…
kemalduman
31.10.2006 Saat: 13:58
|
|
