Başımı eğiyorum önüme,
Kollarımda besleniyor gözlerimden geriye kalan yabancı yüzüm,
Bir masaya anlatır buluyorum,
Boş kadehlerin yalnızlığını.
Donuk bakışlarımın düşüncelere yansıyan ağlamalarını,
Silmeye çalışan yalnızlığıma kızıyorum,
Söyleniyorum,kapıdan içeriye girmesi beklenen,
Ve hiçbir zaman gelmeyene.
Biraz sonra,kalkıp gitmeliyim,buralardan,
Beni bekleyen birilerinin olduğu yerlere,
Biliyorum aslında öyle bir yer yok,
Olsun ben yinede kalkıp gideyim,
Hiç cesaret edemediğim yüreğimle.
necverez
14.11.2006 Saat: 09:48
|
|
