Hani…bir akşam üstüydü…
yorgun güneşin ufka sığındığı ândı…
Bir telaş,
bir koşuşturma içindeydi
her taraf…herkes…
kaplamıştı sanki
benliğimizi esrârengiz bir füsun...
göğsümüzü körüklüyordu
kıskanç bir heves…!?
hatırlıyor musun?
Hapsedip ellerimi ellerine,
gözlerini gözlerine perçinleyip,
bir şarkı fısıldamıştın…
Bestesi iç bayıltan gülüşlerin,
güftesi baygın bakışlarındı...
içim bir hoş olmuştu…
Mevsim bahar…aylardan nisandı…
bir ince yağmur başlamıştı birden...
sanırım bulutların gözleri dolmuştu...
o ân benim için unutulmayacak tek ândı.
Sanmıştım kalbim tutuştu,
bedenimde her taraf yandı…
Müthiş bir mutluluk duymuş
ve büyük bir zevk almıştım...
Baygın, kendinden geçmiş halde
kalakalmıştım…
Küle döndüreceğini bile bile içimi,
gözlerine alabildiğine dalmıştım…
Yeniden dolmak o duygularla
ve yaşayarak o ânı
öylesine mutlu olmak istiyorum…
yine…o ilk söylediğin gibi
bir kez daha fısıldasan o şarkıyı
boğsan benliğimi sevince
yıllar sonra olsa…
bir çok şey yerinde olmasa bile…
Varsın zaman durmadan aksın
rüzgar essin susmaksızın…
geçsin ve geçen zaman
silsin süpürsün her şeyi
ve yıksın hatıraların anıtlaştığı
her köşeyi,
bir iz bırakmaksızın…
Sen varken yanımda…
içimde mühim mi…?
gökyüzü elemini üstümüze bıraksın…
acımasız dost gelsin,
elimizde ne varsa bir bir alsın!
Her şey bitse,
tükense bile mutluluğumuz…
kulaklarımızda hep o şarkı kalsın
hiç değilse
onunla gitsin susuzluğumuz...
1974 Ankara
Kadir Karaman
21.07.2006 Saat: 00:00
|
|
