Aşk yorar insanı sevda yorar…
Seni seviyorum un ağırlığını her yürek kaldıramaz.
Seni seviyorum demek yürek ister,
ve gönül buya hep bekler sadece bir tebessüm ve sıcak bir seni seviyorum bekler…
O an seven için zaman durmuştur,
saat bilmem kaçı vurmuştur ama kimin umurunda,
duymuştur beklediğini seni seviyorumunu
duymuştur beklide beklemekten yoruldugunu.
En güzel hikayesidir bu onun.
En güzel hikayem demiş ve yazmaya koyulmuştur..
Özlemim diye başlık atmıştı 17 yasındaki genç adam daha kim bilir kaç özlemi olacağını bilmeden.
Sevmek buya,
Aşk buya 17sinde daha bizimki siyah gözlerin gizemine kaptırmış kendini yanmış korolmuş
yüreği o adım adım uzaklaşırken özlemden. Bağırmış ama duyan olmamış…
Özlem ancak bu kadar uzaktaymış …
Özleme özlem duymak zormuş özlemekte öyle. Hele vazgeçmek en ağırı da buymuş.
Hayat akıp giderken parmaklarının arasından gözleri ve yüreği simsiyah gözlerde kalmış…
Bi gelse ah bi gelse…
Hayatın anlamsızlığı sarmış bedenini…
Ve öfkesi kaplamış ruhunun ta derinliklerini…
Anlamın anlamsızlığını farkına varmış…
Bir kalem, bir kağıt yetivermiş anlamsızlığına Yazmış defalarca gecelerce yazmış.
“Seni düşünmek güzel şey” demiş anlamsızca… Kağıda anlam katan tek şey sıcacık yüreğinden çıkan yanaklarında yol alan ve kağıdın üzerine damlayan sevgi damlacıklarıymış…
Gün gelmiş her şeyi göze almış bizim 17lik delikanlı çıkmış karşısına yokluğuna dayanamadığı kömür gözlüsünün…
Ve seni seviyorum demiş anlatmaya çalıştığı gözlere…
Anlamamış…
Anlamamış….
Delikanlıya koyanda bu olmuş artık herşey bitti demiş ve kendi yalanına kendi inanmış…
Kafasında biriken cevapsız o kadar soru varmış ki bazen cevaplamaktan korktuğu bazen cevabının özlem olduğu…
Zaman geçmiş saat tam vuslatı vurmuş genç adam içindeki sorulara bir cevap bulamadan hayalindeki vuslatı bulmuş…
İçinde büyüttüğü yüreğiyle beslediği gözyaşıyla suladığı kara gözlü çiçeğini yanına almış,
Hayallerini yüklenmiş ve koşmuş…
Vuslata koşmuş…
Arkasında yeşeren umutlarının arasında yapayalnız özlemi koymuş onun gidişi aslında özlemin sonuymuş…Umutlarını hayallerini en önemlisi de özlemini almış gitmiş genç adam…
Özlemin bilmediği tek şey özlemi değerli kılanın özleyenin ta kendisi olduğuymuş…
Ve artık özleyen de yokmuş.Yıllar birbirini kovalamış aradan geçen uzun yıllar sayesinde özlemin o kapkara gönül yakan gözleri artık ışığını yitirmiş aslında o gözlerin ışığı delikanlının özlemiymiş…
