bir karatı var önümde,sanki beni işaret ediyor.
içim ürperiyor,belkide sıra bendedir.
kendimi görüyorum önceden seni gördüğüm hayallerimde.
hayatımı,tabi benimkine hayat denirse.
mutluluktan gebe kalmış acılarımı hissediyorum.
beni bekliyor,hayır! sıra bende olmamalı.
bilinmeyenin cazibesi çekiyor beni karanlığa.
engel olmak imkansız... belkide kurtuluşumdur acılarımdan,kimbilir.
anlamak imkansız yaşamadan... yanlış anlama.
ben kaybolmaktan değil seni görememekten korkuyorum.
sonbaharda sararmış yapraklar gibi saçlarını,
kestane tadındaki gözlerini,
hiç dokunamadığım tenini...
ben gidiyorum ama mutluyum.
birazda korkmuş...
bir tek şeyden eminim,son yolculuğumda bana el sallayacaksın.
sen duymasanda ben bağıracağım.
küçükte olsa bir ümitle.görüşmek üzere...
mert ışık
22.01.2007 Saat: 07:32
|
| |
| |
|
Ortalama Puan: 4.28
Toplam Oy: 7
|
|
