Gülüşünle bahçemde çicekler açar,
Göz yaşınla kalbimde hançerler yara açar.
Kalbime kar yağdır,yağmur yağdır,
Dolu,ateş değil...
İnsaf et,bu gönlü sevsin seni bir kere,
Aç ufuklara kalbini,bütünleş yaram ile.
Göm topraklara acıyı!
Değerli taşa dönüş;
Kara,işe yaramaz,körelmiş taşa değil...
Ne var ki sadece değerli taşım olmanda?
Bir gönül mü kırarsın bana yaklaştığında?
Bu şiirler,kıtalar,satırlar sanadır başkasına değil!
Seni silip başkasını mı yaratıyım?
Hayır olmaz bu,
Sende biliyorsun bunu!
Oysa ruhum özgürdü,mahkum değil!
Bilerek yaptın,kendini padişah sandın!
Aslında sende bir insansın benim gibi,
Allah'ın sevgili kulusun benim gibi...
Kinim nefretim yok sana,
Sevgimden doğan bir gül var aslında!
Lütfen koparma onu yar etme başkalarına,
İnsaf et artık!Kendi diktiğin güllerin olsun bahçemde...
Kar dolu dağlarında yetişen çiceklerini,
Koparmadan temelli getir hepsini!
Zenginleşsin dünyam seninle,
Sanma ki;seni fakir bırakacağımı,olmaz yakışmaz bana!
Güllerimin,lalelerimin,zambaklarımın tohumlarını dikerim dağlarına...
Yaparım bahçe duvarlarını altınla,
Evini döşerim gümüşle
Odaları doldururum kendi bahçemdeki tahtalarla.
Yaşarız bu mutlu dolu,bu iyilik dolu evde,
El ele hakkın rahmetine kavuşuruz.
Dünyamdaki cennetim sensin hala anlamdın mı?
Aykut KILIC
26.01.2007 Saat: 15:02
|
|
