Bu akşam geçmiyordu hüzünler limandan
Arkamda sadece soğuk bir sırt
Benliğimde yitirdiğim kırık bir ses
İç gıcıklayan kapı gıcırtısı tıpkı..
Ne gitarın telleri kadar güçlüydü sesim
Ne de akordu yapılıydı ne söyleyeceğini bilmek adına
Susmak bazen çok şeye yeterdi
Kimsecikler yokken "nasıl kafiydi"
Bilirim; bu kaldırımlar beni taşıyacaktı
Birgün;
Nedensiz sonlar ansızın gelir hep
Saat koşar gider suçluymuş gibi
Zamana yenilmek hepimize bedel
Yalnız bir ruh, şimdi neye yeter. . .
