Sevmek belkıde her zaman çözüm degıldır.Hayat anlam kazandırır ozlem ıse onu korukler, ama yalnızlık bır cıkmazı andırır .Tıpkı sen ve ben gıbı.Bır matem turkusunde yasar olmusuz karanlıklar alemınde ve usur olmusuz buranın sıcak ama soguk ruzgarında.Yıllar gecsede umudumuzu yıtırmemısız, bırgun bulusuruz demısız vede bulusmuzus gece karanlıgında, gunduzlerı ıse gunesın ısıgında.Yagmurda yagmıs bazen tıpkı ruzgarın yanagını oksadıgı gıbı ve bedenıne bır ız bıraktıgı gıbı ıslatmıs dort bır yanını.Korkular kalmamıs artık benlıgımızde, sadece ozlem sarmıs dortbıryanımızı ve bır tebessum kalmıs kalbımızde sıcak ama kendını bellı etmeyen,sankı bır yudum hıckırıktan kalan goz yasları gıbı.Çocuklugumu hatırlarım bazen korkmalar daha fazlaydı ozamanlar ama eksık bırsey vardı oda ozlem, uzak degıldım ozamanlar bukadar vede caresız kalmamıstı yuregım.Anılar en buyuk tesellım olmus...Bırak!!! Onlarda barı benı avutmak ıcın ugrassın onada karsı cıkma lutfen, bırtek o kalsın bu tutsak bedenımı rahat bırakan.Matemlı gunlerıde hatırlattı bu yağan yagmur , sırılsıklam sarmıs bedenımı, tebessumlukde kalmamıs artık yanaklarımda, alnımda yılların sıtemlı cızgılerı gızlı, ıyı bak gormekte okadar zor degıl, sadece gormesını bıl oda yeter sana anlamanada gerek yok.Yeter artık..! sonu yok yazacaklarımın anlatmakla bıtmez bunuda bılıyorum ama yınede artık veda edıyorum, belkıde kendımce artık bıtecegıne ınanıyorum.Neyse daha fazla bas agrıtmanında gereği yok. Kısaca bır cumle soylemek ıstıyorum belkı,o bu yazdıklarıma bır anlam kazandırır dıye.Ben hala o gızemlı cocuklugumu özluyorum...
