Biz birbirimize uzak kaldık diye başladı cümlenbin başı.Tabi devamı malumdu.Gelecekti ağır birkaç söz.Cümleler düğümlendikçe dize dize,sıra sıra akar oldu göz yaşları tek tek, damla damla.
Bir müzik kıvamında yağan yağmurun,ıslık halinde kalan o fırtınalı rüzgarın arkasından bu göz yaşları yüreğimi yakar oldu.Gurbet var aramızda,birde özlem.Gocunur oldu kuşlar, Ötmüyor artık.Akşamları yalnız ıssız kalmak bazen korkutur oldu beni,bir cocuk sesi bazen dışardan gelen korna sesleri,birde senin olmayan sesin avutur oldu beni.Kışın soğuk oluyor hava karlı ve puslu,gecenin matemli havası sarmış dört yanımızı.Gündüz olsada diye beklerken,zaman akmıyor sanki,geçmiyor vakit.İlk önce ben koştum,sonra arkamdan sen.Ama atlayamadık zaman dağlarından,sıra sıra,kocaman dizilmişm önümüze tepeden bir set.Anlam veremedik şaşırdık belkide,yıllar geçsede kavuşamamıza.Ama gün geldi buluştuk saydık.Selviler altında yada Bursa'nın o yeşillik alanında.Gelemem diye korktun ilk önce ama karşında gördüğünde şaşırmıştında.Anlamıştım mutluluğunu parlayan göz yaşlarında.Sabrettim ve kavuştuk en sonunda . Nedemişler herşeyin başı sabır...Eee ozaman sonu ne diye merak ettiyseniz oda mutluluk diye fısıldar oldu yıldızla güneş.
Sineye çektiğin onca ay ve yıl korkuna değer kıldı sonunda. Buluştuğumuz o masal sonu ve ikimizin gülücüklü anında.Biz bu sefer birbirimize uzak kalmamıştık. Kavuşmuştuk , sarılmıştık ve buluşmuştuk.Heyacanla ve sevgiyle.Sen ve ben tıpkı Yıldızla Ay gibi...
