Artık akşam oldu dimi.Biliyorsun havanın karardığını ama uyku tutmuyor,kaçıran var rüyalarını.Dışarda yağmur gözlerimde sel var akar durur,tükenesi de yok hıçkırıklarımın.Kışın sertliği geçmedi hala,gelmedi bahar ve gelmedin sen.Ara sıra yoklar oldu ama oda yetmedi.Çaresizlik bu olsa gerek,gelmek isterken delicesine 1 sn olsa bile gelememek.
Ne yapayım...Elden ne gelirki,sadece işte böyle dertli şiir yazmak yada,bir türkü tutturup onunla avunmak.Bu günlerde herkes bir alem olmuş herkes kendi derdinde.Kimse sahip çıkmayacakmı haklıya kimse dur demeyecek mi vicdansızlara.İçimden haykırmak gelir ama hemen sen gelirsin aklıma sen.Çünkü bugüne dek sadece senin için kullandım bu özelliğimi.Belki ilerde onlar içinde karalarım kağıtları vede bembeyaz sayfaları.Odam sessiz,bir beyaz ışık,birde sen varsın duvardaki resminle,kalbimdeki aşkın ve yastığımdaki kokunla bir sen.Bazen kendimi paralıyorum biliyormusun?Elimden sadece şiir yazmak geldiği için ve bunu sana anlatmakta böle, halsiz ve karamsar kaldığım için.
Artık kolay değil bir çizgi tutturmuşuz bunu bozmak hiç mümkün değil.İşimizi beynimize,aşkımızı kalbimize,namusumuzu bütün benliğimize saklamışız.Demek ki hayt bundan ibaret...
