Zafer İzci şiirleri » 'Paradoks' şiiri

Denenmemiş tüm teorileri denedim
göğsüme tam beş numara
büyük gelen
harlı soluğunda
penceresiz duvarlarda
başlayan her yenilgi
gürültüyle akarken ormanlara
yeşil küf
durmadan lekesini bırakırdı göllere

kulağına dök
damla damla rakıyı
peçetelere bulaşmasın
pütürlü duvarlara sürt
nasırlı yüreğini
ağarsın kararan her kelime
ah!
ne kadar çok beklediysem
mezar bekçilerinin ölümlerini
o kadar arttı
tabutlar dolusu beklentilerim
çünkü gece hep yenik düştü sabahlara
vurdurttu kendini
deştiğim her yara
akıttı irin ve kabuklarını
gece trenlerine
tüm yatakları yakacağım
uyumasın insanlık
ayak sesleriyle kirlenmesin Haziran
bulutlarda döllensin
durmadan çoğalan
aydınlık yüzü çocukların
ah!
her kavram
kendi yenilgisini harlıyor göğsümde
ne vakit bir çocuk ölse
kısır bir kadının rahmi oluyor gece...

2001

Hosgeldiniz degerli Siirdostu!	2009-01-10 02:43:52 \| Üye / Sair Girisi - Üye Ol
SiirDostu.com » Zafer İzci şiirleri » 'Paradoks' şiiri	Arkadasina gönder! \| Favorilere ekle! \| Açilis sayfasi yap!

SiirDostu.com » Zafer İzci şiirleri » 'Paradoks' şiiri

Zafer İzci

Sairin (Zafer İzci) diger siirleri: