ahmet_arik şiirleri » 'Müzeyyen' şiiri

Karanlığın da gecenin
Çığlın Atlar gibi koştu Müzeyyen
Neşeyi zapt etmiş
Şövalye gibi
Peşinden gitti Levent

Karanlık da iki gölgeydiler
İki sarhoş
İki berduş
Göl kıyısında
Gecenin hakkını geceye verdiler.

Biz
Yalnız kaldık…
İçimiz çok kalabalık dı. da
Yoksa yalnız değimliydik.

Sonra,
Seninle biz
Sadece
Ay a baktık.
Ayın düşüp gölede
Yakamoz olma arzusuna
Tanıklık ettik

Sen kırkbeş ben kırkbir

Dediğin gibi
Ben küçüktüm
Sen Büyük

Ayı cebime koyup
Eve götürdüm de
Yinede hiç fark etmedin. Yaramazlığımı.

Fark etmedin şımarık iki gözyaşı döktüğümü
Ve
Farketmedin
Kurbağalar aynı makamda şarkı söylerken,
Ayın kayboluşunu yerinden.

“Aslında orada değildin“

Her şey ilk di.
İlk buluşma
İlk başbaşalık

Birden
Başın döndü
Sonra başın yine döndü
Belki başını omzuma dayamak istedin de
Fark etmedin eksikliğini.

Her zamanki gibi
Kuzey yanım üşüdü.
Zaten hep kuzey yanım üşür.

Üşüdüm dedim sana,
Sen tüm bedenim üşüdü sandın. Umursamadın.
O
Kızıl saçlarını
Omzuma dayayamadın.

Çığlın atlar gibi
Döndü Müzeyyen
Peşinde Levent
Karanlık da iki gölgeydiler
İki Sarhoş
İki Berduş
Ve
İhtimal bizden sıcaktılar.

Hosgeldiniz degerli Siirdostu!	2008-07-24 22:16:40 \| Üye / Sair Girisi - Üye Ol
SiirDostu.com » ahmet_arik şiirleri » 'Müzeyyen' şiiri	Arkadasina gönder! \| Favorilere ekle! \| Açilis sayfasi yap!

SiirDostu.com » ahmet_arik şiirleri » 'Müzeyyen' şiiri

ahmet_arik

Sairin (ahmet_arik) diger siirleri: