Şafağın Başkaldıran Karanfili
|
|
iki çocuk yürüyor,
14-15 yaşlarında
gömlek düğmeleri, zincirlerini kırmış.
sakalları, yeraltında filizlenmeyi bekleyen tohum
dizlerde, öfkenin çağıldayan sesi
gözlerdeki korkuyu, rüzgar süpürmüş
kaşlardaki destandan, zalimler titrer.
ayakları kaldırıma dokundukça,
uyanır bulutlar
iki çocuk yürüyor.
elleri, demir ile kaynaklı.
yanlarında, işgalci kalaşnikof
korkusuzca çevreyi tararken,
bir çift projektör.
dimdik başları, ulu bir dağ gibi,
dosta el verir.
iki çocuk yürüyor.
yüz binlerce tomurcuğun,
idam edilen yıllarının hesabı,
yanıt beklerken
ve bombaların ambargosuz dansında,
salıncakta, sevinç kimsesizken
iki çocuk yürüyor.
kabaran genç dalgalar,
cellatların pervanelerinde,
parçalanırken
ve kadınların-kızların ,
vatanları gibi,
bedenleri de talan edilirken
iki çocuk yürüyor.
güvercinlerin yaslı olduğu semalarda,
vicdansız akbaba,
siyah dişleriyle,
hücreleri dağlarken
iki çocuk yürüyor.
barbarlıklar,
bir ceninin yarınında,
kölelik çemberi olamazken
ve yaşamları savuran, kirli dumanlar,
gökyüzünde vahşetin perdesi gibi asılıyken
iki çocuk yürüyor.
ülkenin duvarı, kanla örülürken
ve mezarlardan damlayan gözyaşları,
dağda,
taşta,
pusuda,
insan zinciri olurken
iki çocuktan birisi.
tankın önünde, elleri havada,
gür sesiyle haykırıyor:
‘’sevgilimin eli çalındı,
sıcaklığı asla!
anamın saçının teli çalındı,
rengi asla!
halkımın zenginliği çalındı,
sevgisi asla!’’
iki çocuktan birisinin gözleri,
yuvasından fırlayan havan topuyken,
sesindeki her kelime, koca bir mermiyken
haykırıyor:
‘’gerçek; halkın yüreğine kök salan ağaçlarsa,
ben gerçeğe yürüyorum!
özgürlük; dilin ateşte yakılmasına direnmekse,
ben özgürlüğe yürüyorum!
bağımsızlık; topraktaki acının, güneşte yankılanmasıysa,
ben bağımsızlığa yürüyorum!’’
iki çocuktan birisi,
denizden kopan fırtınayla,
dev tanklar, enkaz yığınına dönerken,
haykırıyor:
‘’Ey işgalciler!
apaçiler!
f-16’ lar!
keskin nişancılar!
toplar!
tanklar!
ajanlar!
5.kollar!
defolun mağaradaki ininize!
ve bilin ki;
barikattaki , demir sözün yumruğundaki benim1
yanardağın, aydınlık lavındaki benim!
şafağın başkaldıran karanfilindeki benim!
unutmayın!
ben felluce’yim!
ben amara’yım!
ben bakuba’yım!
ben necef’im!
ben Irak’ım!
Irak, benim güneşimdir!
o güneş, yüreğimde,
bir bayrak gibi,
her zaman,
dalgalanacaktır!’’
Not: ''Şafağın Başkaldıran Karanfili'' isimli şiir kitabımdan...
ali_ertan_akgun
30.06.2007 Saat: 11:06
|
|
