Ay ışığını, çenesinden tutarak aldı,
suskun kalan kaşlarının arasına.
Gözlerin çemberinde, devinim kazandı,
yeşil vadideki atlet.
Onur, bir fıskiye gibi şahlanarak,
kondu, bir karanfilin hücresine.
Vahşi umarsızlığı,
silindir gibi,
kaburgasından ezerek.
Ellerinde çocuk sevinci,
kelimelerden uçurtması,
dilinde ise özgürlük kokusu.
Ve vals yapan, akarsuyun alnına,
çiseleyen damlayla.
bir öpücük kondurduktan sonra,
çıplak yarınların balyozuyla,
gökkuşağını, gözlerine alarak,
bir tomurcuğun hüznüne,
katıksız desenler çizdi.
Gündüz perdesini çekerek
kendisini, zincire vurmuş bir mahkum
Zılgıt sesleri terk-i diyar etmiş.
Ayın türküsü, yıldızların halayıysa,
yüklemi olmayan üç noktalı cümle.
2 Temmuz 1993:Akordu bozuk gün!
Ortaçağdan izdüşüm irin.
Çınlayan kıvılcım,
kurşuni renk gözyaşı madımakta,
Kangren oldu gülümseme, isli karanlıkta.
Umuttan çeyizini,
bulutlara ödünç verdi.
Kızılırmak, kırmızı gelinliğiyle,
hamileyken dalgalara.
Not: ''Şafağın Başkaldıran Karanfili'' isimli şiir kitabımdan...
2 Temmuz 1993 Yılında ortaçağın karanlık güçleri ve onların versiyonları tarafından Sivas'ta fiziksel olarak alçakça yakılan ''Benim Kabem İnsandır'' diyen İNSANLARI saygıyla anarken...
ali_ertan_akgun
02.07.2007 Saat: 12:27
|
|
