İmalı cümlelerinden duygularını tahmin etmeye çalıştığım,
orada olup yazdıklarımı okuduğuna,
beni anladığına, anlaştığımıza inandığım sen...
Varsın di mi ? Oradasın ?
Konuşurken yüzün nasıldır,
ellerini oynatır mısın konuşurken?
Ya mimiklerin ?
Dokunur musun konuştuğun kişiye ?
Büyüsünden göremediğim gözlerinin rengi ne ?
Çok mu seversin tırnaklarına sürdüğün lila rengini ?
Moru, kahveyi, griyi ?
Sen de merak ediyor musun beni ?,
yüzümün konuşurken ki halini..
Konuşurken gözlerine bakarım karşımdakinin,
Kulaklarım iyi duymaz,
sağır da değilim ama dudak okumayı severim ben ...
Bilebilir misin tüm bunları ?...Sanmıyorum.
Nedir acaba seni bana bu denli yakınlaştıran,
görmediğimde özlettiren seni ?
Onlarca şiir yazdığım, kalbimin en gizli yerlerini paylaştığım sen;
kimsin ?
Nedir seni bu denli özel kılan hayatımda ?
Nedir sonuna kadar sana içimi açmama sebep ?
Nedir sana bu denli bağlanma nedenim ?
Nereden biliyorum seni ?...
Neden tanıyor gibiyim ?
Neden bu vazgeçememezlik ?
Utangaç bakışların yeterli mi seni hayatıma sokmama,
özlememe, seni durakta gördüğümde
çocuklar gibi sevinmeme ?
Neden tüm bu sorular,
nedir beni ardından sürükleyen ?
Çok mu cevap arıyorum sence ?
Kabullensem senin hayal olduğunu,
gerçek yaşantıma geçirmesem,
gerçeklikten hayale geçmede görsem seni sadece,
gerçek anlara sokmasam seni düşüncelerce...
olmuyor, yapamıyorum... nasıl silebilirim ki seni ?
Sensiz, saatlerimi paylaştığım sen...
Sevincimi paylaşmak için sabırsızlandığım,
üzüntümü paylaşmak istediğim...
Tutkularımdan nasıl vazgeçebilirim ?
Bu kadar da toz pembe mi bu dünya ?
Öyle ya da böyle, gerçek ya da hayal ;
sen kalbimde varsın ,
ve ben olduğum sürece varolacaksın...
