Düşe kalka doğmuştu o gün sabah
ve bir yanımız kalmıştı kentin yalnızlığında
ayak izleri yoktu uykuların
terlik arabalarımızın çamurlu lastiklerini temizlerken
yol gösteremedi hiç bir ışık
iki adım dahi...
çok erken kapandı kapılar
gözümü açmaya dahi fırsatım olmadan,
sol eli yüzüme yapıştı gecenin
soguk dengeler var bedenimde
adını arşın etmeye korktuğum mevsimler
O gece,
harabe sokakların arasındaydı ilham perileri
hiç olmadığı kadar ürkek
hiç olamayacağı kadar döküntü
çok geçmeden başlamıştı film araları
elvedaladım bütün şehri
annemle
hem de kirpiklerine kadar.
