Bugün hava açık ama içim kapanık her nedense.
Sırtımı sıvazlayarak yalnız olmadığımı hatırlatacak birini arıyorum.
Bir çift göz arıyorum, “seni anlıyorum” diyecek konuşmadan.
Yürürken eşlik edecek, nereye gittiğimizi sormadan..
Kendimi kaybetmişliğimin üzüntüsü mü?,
Kendimi bulamayacakmışlığımın umutsuzluğu mu var yüzümde?
Bilmiyorum.
Birini arıyorum.
Beni kendime getirecek.
Yüzümdeki kırık – dökük perdeyi indirip, güneşle kavuşturacak.
Güldürmese de, gülümsetecek birini..
Aslında birini mi arıyorum?
Yoksa kısacık bir mola mı vermek istiyorum hayata, bilmiyorum.
Belki de kendimi arıyorum.
Aynadakini yapmacık sözcüklerle mutlu etmeye çalışmayacak birini.
Birini arıyorum.
Hayata, kısacık da olsa bir virgül koymak istiyorum.
