“Ordu yok dediler, kurulur dedi.
Para yok dediler, bulunur dedi.
Düşman çok dediler, yenilir dedi.
Ve…
Bütün dedikleri oldu.”
Bulutlar kara çalıyordu Gelibolu’dan.
Mevsimler boşa susuyordu.
Yüreği kan ağlıyordu,
Şanlı bir tarihin.
Denizler yorgun, ağaçlar şaşkındı.
Silah yoktu savunacak, para yok, aş yok.
Düşman çoktu, sarmıştı dört yanını yurdumun.
Edirne’den Kars’a, Samsun’dan Ardahan’a.
Düştü kalelerim bir bir.
Düştü Çanakkale, İstanbul, İzmir.
Oysa masmavi bir bakış doğdu,
Okyanusun ta derinlerinden.
Denizden daha maviydi gözleri.
Güneşten daha sarıydı saçları.
Kurulur dedi, bulunur, yenilir.
Sürdü dik yamaçlarına atını.
Eteklerinde ödlek kurtların uluduğu.
Kara bulutlarını yararak dağların.
Savurdu rüzgârları en dibine çağlayanların.
İnatla, azimle.
Sivas, Erzurum, Amasya.
Hazırdı ulusum kanat çırpmaya.
Sürükleniyordu karanlık tutsağı deryalarından.
Dümensiz bir gemi…
Ta ki kartal bakışlı bir kaptan,
İleri… Dediğinde… İlk Hedefiniz Akdeniz’dir İleri…
Ne kırk gemi, ne top, ne tüfek…
Bükülmüştü çoktan düşmanın beli.
İşte O, Mustafa Kemal’di.
Sönmüş ışıklardan sızan bir ışık,
Eli kalem tutan, eli barış, eli özgürlük kokan,
İşte O, Mustafa Kemal’di, Çanakkale’de destanlar yazan.
Suna Doğanay
17.08.2007 Saat: 11:33
|
|
![Resimli Siirli E-kartlar, Poem with Picture, Bild blueeyesbyyuribonderts2gm8[1].jpg](modules/coppermine/albums/userpics/13661/thumb_blueeyesbyyuribonderts2gm8[1].jpg "Resimli Siirli E-kartlar, Poem with Picture, Bild blueeyesbyyuribonderts2gm8[1].jpg")
