Gülüm benim,
On gün oldu sen gideli,
Onbin gün gibi geldi bana.
Dün Umut vardı, arada sırada gürültü yapardı.
Bir ses olurdu evin içinde,
Bugün o da yok.
Yalnızım!
Yalnızlığımı bahçede fayanslarla paylaşıyorum.
Bazen Çapkın geliyor yanıma,
Onunla oynuyorum.
“Konuş” diyorum.
Zavallım, “ne diyorsun? der gibi bakıyor bana.
Sonra bir havuç veriyorum,
Kaptığı gibi gidiyor sehpanın altına.
Canım benim,
Gündüzleri iyi-kötü geçiriyorum,
Ama bitmek bilmiyor geceleri.
Bir o yana, bir bu yana dönüyorum yatakta,
Uyku tutmuyor,
Sabaha karşı dalıyorum ancak.
Gülüm benim,
Buralarda kimsecikler kalmadı,
Herkes Türkiye’de tatilde.
Üç-beş tanıdık kalmış,
Onlar da yakında gidecekler.
Ben yine yapayalnız kalacağım.
Bugünlerde ne bir telefon eden var,
Ne de kapının zilini çalan,
Hediye ve Celal’den başka.
İnsan böyle günlerde istiyor aranmayı sorulmayı,
Dostlukların sadece iyi günde değil,
Her zaman olması gerektiğini göstermek için.
Ama, ama öyle değilmiş meğer.
Gülüm benim,
Gördüm ki her şey boş.
Onun için üzme kendini,
Bırakma yaşama azmini.
Gülümse hayata,
Gelecek iyi günleri düşün
ve
Yaşama dört elle sarıl.
Canım benim,
On günlük ayrılık bile o kadar zor geldi ki bana.
Eğer bir gün gidersen bu dünyadan,
Biliyor musun dayanamam bu acıya,
Bırakmam seni oralarda yalnız.
Ben de gelirim yanına hemen,
Hiç düşünmeden.
Gülüm benim.
huseyin_kaygisiz
24.10.2007 Saat: 09:04
|
|
