Bu akşam yeni baştan alevlendi hasretim,
Hatıralar yeniden canlandılar gözümde.
Dalgın, yorgun bilemem, ne kadar çok bekledim?
Sen belirdin karşımda, bir şey vardı elinde.
Kıpkırmızı, bir gül mü? Yoksa kanlı kalbin mi?
Kor tutuyormuş gibi ellerin titriyordu.
İmdat diyen sesini işittim, bir vehim mi?
Beklemekten usandım, ne olur gel diyordu!
Heyecandan şaşırıp, boşluklara tutundum…
Ağladım sevincimden, güldüm deliler gibi.
Özlemli yüreğimi armağan diye sundum…
Yüzüme donuk donuk baktın, ölüler gibi.
Solgun yanaklarıma dökülmeye başladı…
Kurşun gibi damlalar, ıssızlaşan içimden.
Hayâlin hislerimi umutlara yasladı…
Gezdirerek kâlbimi unuttuğu iklimden.
Dalga dalga yayıldı o anların rüzgârı
Sensizlikle yok olmuş hâlsiz, yorgun ruhuma.
Hatıratta gizlenmiş, dirilmez duyguları,
Sana ulaşmam için, rehber etti yoluma.
İçimde uyandı bir his, gözyaşını silmek;
Uzattım ellerimi, birden her şey silindi…
Anlayınca yıkıldım, her şey hayâlmiş demek!?
Hüzünlü duygularım sağanak yere indi.
Hasretine yüreğim dayanmıyor uzatma!
İnanırsan hiç sabrım, metânetim kalmadı!
Can çekişen ufkumdan doğ da, bir daha batma!
Bitmeyen ayrılıktan gözüm, gönlüm usandı.
Ya dön bitsin hasretlik, ya da hiç geri dönme!
Tükenir ümitlerim gelmezsen yavaş yavaş
Fenerler misali yan, yüreğimde, hiç sönme!
Hicrânıma hayâlin olur belki arkadaş!?
Acaba duyar mısın? Haykırsam tüm kalbimle!
Uzaklarda olsan da…mutlaka geleceksin!
Rüzgarlar pencereni çalacaklar sesimle…
Geldim sanıp…çocuklar gibi sevineceksin!
1984-Elazığ
Kadir Karaman
21.07.2006 Saat: 00:00
|
|
