Bir fidan gibi,
Yüreğimin toprağında yetişiyorsun.
Gecelerim, karanlığı ıslatıyor.
Gelecek, geçmişin çömezi.
Sabahlar bile umudumu terk ediyor.
Artık yarına çıkacak gücüm yok.
Yalnızlık kara tahta gibi.
Anılar, tebeşirle yarışıyor.
Her gelen,
Yüreğime bir yazı konduruyor.
Sonra onları, usulca okuyorum.
Ölüme düşen sessizlik oluyorum.
Hatta ayrılık gibi,
Aşkın şehitlerini yaşatıyorum.
Geceler sabahları karışlamış.
Avuç içi kadardır, ölüm.
Bütün yaşamlara sahip çıkar.
O küçük cüssesiyle,
Kısa boylu sabahlara eşlik eder.
Ruhunda say, gelecek şarkıların armağanını.
Orada bir günah gibi filizlen.
Omuzlarda süzülen cennet ol...
Kendin için bir evrim türet...
Yalnızlığın arkeologu gibi.
Kazı yapan intihar ol...
İçimi ölçecek terazi kalmamış.
Hiçbir yere sığamıyorum.
Yüreğimdeki yürüyüşünü,
Bir türlü durduramıyorum.
kudret alkan
26.11.2007 Saat: 16:26
|
|
