Aynada yüzleştim geçmişimle,
Ödeyecektim kefaretimi gözlerimle,
Öfke yok,sitem yoktu sözlerimde,
Görmeliydim bu hesabı,artık kendimle.
Nelere feda etmiştim yıllarımı,
Hep kırmışlardı kanatlarımı,
Tuzlara gömmüştüm sol yanımı,
Unutmuştum dünümü,hemde yarınımı.
Dost bilipte sırtıma aldığım,
Can deyipte canımı adadığım,
Yar deyip sineme yasladığım
Vurunca anladımki,ben aldandım.
Bahar yüzlü gülüşlerim vardı benim,
Düşlerimdeki,yarınlarımı özledim,
Saçlarımı okşarken,nasılda sevinirdim
Söyle anam,hala sıcakmı ellerin.
Uykusuz gecelerim kimin içindi,
Kabuslar beynimde biçim biçimdi,
Bu yürek kime kurban seçildi,
Ben ağlarken bilmem kimler sevindi.
İnsanlar tanıdım gülüşleri yalan,
Mazlumlardı fütursuzca kandırılan,
Yatarken vicdanda zehirli bir çıyan,
Anladımki insanmış asıl soğuk yılan.
Bazen unutturulsada,yitirmedim insanlığımı,
Sardım sevgilinin en kapanmaz yaralarını,
Gün gelip hatırlamasada adımı,
Hep ona ait bildim bu varlığımı.
Üstü kalsın insanlık adına ödediklerimin,
Mertliğin,dürüstlüğün,şanın ve şerefin,
Beş kuruşa tenezzül eden şerefsizlerin,
Haberleri olmazmı sıcaklığından,cehennemdeki ateşin.
Yüzleştim kendimle,bu satırların sonunda,
Değeri yok artık satılmışların yanımda,
Karıştırmadım soysuzluğu asil kanımla,
Yaşarım ben hayatımı bir sonbaharın tadında…
22-10-2007
melih taycan
05.12.2007 Saat: 16:21
|
|
