Duvarlar beni sıkar, aynalar beni itmiş.
Onlar beni sevmişti, nedendir? Şimdi küsmüş?
Küsmek değildir bu, ayrılık bunun adı.
Aşka özlem duyarak, aldığım vuslat tadı.
Aynalarda küçülmüş, kaybolmuş siluetim,
Parça parça dökülür, bedenimdeki etim.
Azığımı yılanlar, akrepler de beynimi,
Yemeye başlamışlar, kimse bilmez halimi.
Mevlana olamam ben, ne de Faust’a benzer.
Halimi görmek gerek, geçmişe bakmak yeter.
İkindiyi geçmişim, farkına vardı aklım.
Aklım ruhuma küstah, zıtlıklar benim farkım.
Baharı yaşamadı, kışa dayanmış ömrüm.
Bir taşa yatırmışlar, mührü basılmış ömrüm.
Gitme vaktidir artık, yolcu yoluna gerek,
Korku yok artık bana, ne yılan var ne engerek.
Bir garip yolcuymuşum, nerden geldim bilinmez,
Han nedir, hancı kimdir, burada kimse bilemez.
Torbam sırtımda benim, içi boş içi dolu.
Gereksiz bana yönler, ne sağı var ne solu.
Ne zenci, nede zengin, bur da herkes tek sıra.
Defterimi açsalar sayfaları kapkara.
Öyle bir mekandayım, beynime sığdıramam…
Elbiseye gerek yok, kendimi saklayamam.
Burada korku yok dedim, ümit var benim için,
Ben O’na inanmışım, Allah dediği için.
Şahin HANELÇİ
5- Nisan - 2006
Ortaköy/İstanbul
Şahin Hanelçi
07.01.2008 Saat: 09:40
|
|
