Anlatsam inanır mısınız dostlar, bir hayat hikayesi
Ruh sağlığı bozulmuş akıllı geçinen saf birisi
İnat edip karışmış benim işime, bilememiş nedir bunun semeresi
Fakat herkes bilsin ki, üslubunca sert çıkar ApoÇ’un sesi
Küstah, bakamaz ki hiç geçmişine, çünkü bilir kim daha asil
Aklınca işime el atar, muradı ilk defa da olsa, becerebilmek bir fiil
Rüyasında bile göremez başarının böylesini, bu işler için lazımdır iki beden bir gönül
Arif olan anlardı başa çıkılmaz benimle, belli işte bu çocuk her şeye kabil
Gene de laf edip dilimi kirletmeseydim, o zaten kibri uğruna bir kara cahil
Öttüğü için güneşin doğduğunu sanan horozlar ancak bu kadar sefil
Zira suçlayamam onu düşünebilse zaten bana sataşamazdı rezil
Bir değildir ki bu yolda önüme taş koymak için uğraşan
İkincisi, birincisinin kuklası veya akıl hocası ne fark eder oda aynı sıçan
Rütbesi ister olsun mühendis, isterse sultan ezilecektir karşımda her düşman
Alacaktır bu zavallı da payını zerre kadar nasibi varsa, kafatasındaki aklından
Hicvim umuma değil hususadır, bilir kendini ağzından o zehir kusan
Moral bozmak istemezdim, lakin bulaşmamalı elinin hamuruyla her işe, birazcık utan
İnce iştir benimle yarışmak meydanı boş bulup dalmamalı, sonra ayrılıverir kelle koltuktan
Emeli neydi bilinmez ama bana açılacak her savaş kendilerine zarar
İnsanı küçüklük hissi kaplayınca yapamayacağı büyük işlere kalkar
Gördünüz işte sizde, beceremezde elini yüzüne bular
Rahatlasın artık sükuta eriyor sözüm son bir öğüt daha, o kadar
Ne güzel demiş bir büyük, bilmiyorsan sus adam sansınlar…
nurullah çorakyer
09.01.2008 Saat: 09:11
|
|
