Yakmak istedim,
Seni hatırlatan bütün çiçekleri.
Bütün kâğıtları, adının geçtiği
Bütün rüzgârları kovmak istedim bu şehrin ufuklarından,
Saçlarını savurdular diye.
Geceler hiç olmasın istedim, saçlarını andırıyor diye.
Sokaklarında hiç dolaşmak istemedim bir daha İstanbul’un,
Adımların kaldı diye kaldırımlarında.
Ve hiç sevmedim hiç kimsenin sevilecek yanlarını,
Gözlerinin yankısı kaldığı için yüreğimin sitemkâr yanlarında.
Ne gidişler bilirim oysa ben
Böğrüme bir fedai kılıcı gibi saplanmıştır da her biri,
Bıraktığın yara kadar devasız durmamıştır üzerimde.
Bir bebeğin bakışları kadar,
Çaresiz kaldı şimdi gözlerim gözlerinde.
Ellerini uzatmadın oysa yangınıma
Her bakışında ipe çekildi yüreğim, hiç görmedin.
Umursamadın,
Eylül şafaklarında sana çıkan yollara doğru koşmalarımı.
Hiç aldırmadın neden böyle viran,
Neden böyle nadan kalmışım karşında.
Sana akan her bir sözcük, bir kelepçe oldu dudaklarımda
Beni sana konuşturmadılar
Sana mahkûm kılındı dillerim
Hiç anlamadın neden tutuklandı yüreğim
Neden böyle hücrelere kapatıldı gözyaşlarım, bilmedin.
Sana giderken bile “yâr” diyemedim
Her sabah yokluğun düşer bu şehrin yollarına, anlayabilir misin?
Her şafak vaktinde hayalin doğar önce semalarımda, bilebilir misin?
Bu yüzden her günüm ölümcül bir hikâyedir ardında
Seni bayrak gibi kutsayışım boşuna değil
Seni talihsiz sevişim boşuna değil
Sense bir gülün kibriyle bakıyordun gözlerimdeki hüzne
Ve beni bir tufan ortasında sahipsiz bırakıyordun
Boğuluyordum sensiz yağmurlarda, hiç bakmadın.
Hiç sormadın, başımı alıp gidişlerim nedendir
Hiç aramadın, buğulu gözlerimin ardındaki sırrı
Hiç bilmedin,
Her sabah karşında işgal sonrası bir şehir hüznüyle nedendir duruşum
Nedendir sana çıkan yollara böyle coşkun akışım
Neden her anım suskun kalmıştır, sesini duyduğum her anımda,
Hiç sormadın.
Oysa ben sana Leyla demiştim
Sana Leyla kadar hasretim
Serabına Mecnun kadar hasretim
Dalımdan düşerken tutarsın diye,
Umuduna hasretim…
