Geceler isyan kokar hep sinsice
yorganı üstüne çektimi insan bir başına
karartma geceleri gibi çöker hüzün yüreğine
dikilir gözler tavana yahut yola bakan pencereye
harp çıkmışçasına bir kargaşa oluşur derinliklerde
yitip giden zaman kalır sonra avucunda
uyku tutmaz kalkıp bi sigara yakarsın
dumanıyla birlikte yok olsun istersin sevdanında
sigaranı bile bırakamazken nasıl yok olur sevda
sımsıkı tutunmuşken yüreğine yok ol nasıl denir ki.
alışırsın sevmeyede acılarla doldursa bile ruhunu alışırsın
yüreğine ağır gelenleride kaldırıp cesurca devam edersin
nefesinin bittiği, kalbinin attığı yere kadar seversin delice
gözlerinden sicim sicim dökülen isyan ve sevgiyi
doldurursun en hassas cephene ve seversin hemde delice...
