Sızını indirdim parmak uçlarıma kadar,
gözlerini sardım öğrenci evlerinde çocuk gözlerle.
Seni giyindim her sabah,seni dolandım,seni dövüştüm.
gökyüzün,havan ve denizin ne kadar kirletilmiş olsada seni hep soludum.
Zehirlendim,vuruldum,yaralandım
ama bitmedi toprağının altından özgürlüğe fışkıran kan,
bitiremediler bileklerimdeki örsün hırsını.
Öyle bir işlediki,
adıyamanında tütüncüleri,
zonguldağında ölüme gebe madencileri,
ankaranda yürüyen işçileri bitiremediler.
Bitmedi açlığa isyancı çocuklar
ve asla bitiremediler sivasında devrimcileri...
Hala işgalcilere inat hergün üretiyorum seni,
hala kavganı veriyorum değişime aç postallarımla.
Bunu bilesinki;
incirlik yapmayacaklar seni
mavi önlükleriyle denize benzeyen çocukların.
Bunu bilesinki;
büst ve flama önlerinde sahte yeminleriyle kravatlı haramiler olmayacak.
Hergün milyonları ekiyorum toprağına,
bunu iyi bilesinki;
birgün kendi ellerimle uzatacağım çocuğuma tam bağımsız Türkiye gülünü...
