Deli rüzgarlar eser, yalnızlık vadisinden.
Konaklar acılar, pas tutmayan geçmişte.
Derin bir sevda haykırır, gözlerimden.
Bakışlarda çözülür, kişiliğim.
Bir gün anlayacaksın, seni ne kadar sevdiğimi.
Yolunda adımlarım birikecek.
Göz göze geleceğiz, belki...
Belki de bakışmadan geçeceğiz ölüme doğru.
Şimdi aşkın ritim tutan mühründe,
Bütün orkestralar sessizliğe düşüyor.
O kadar galibim ki kendime,
Yenilmişlik intikam oluyor.
Sorma içimden geçenleri.
Onlar içtendir, onlar çocuktur.
Kimisinde öfke, kimisinde umut vardır.
Ama hiç bir zaman yok olmaz.
Tıpkı aramızda duran denizler gibi.
Dalgalara düşen saçların gibi.
Geçmiş, geçmiş, geçmiş...
Kıyılarda birikiyor, ürperişim.
Bir ay düşüyor, ayrılığımızdan.
Sonsuzluğa doğru esiyor, yakamozlar.
Orada bir yansıma oluyor.
Aynadaki yüzün,
İhanetini ele veriyor...
Kudret ALKAN
kudret alkan
28.03.2008 Saat: 16:09
|
|
