Ufkumda göründü mehtap gibi
kurak çölümde su misali
mahpus etti beni kendinde
bir dikişte içerim sandım
oysa boş bir hayal imiş
deli dolu şu gönlümde
tatlı bir rüyadan uyanmış gibi
buruk bir halde geldim kendime.
Nedir bu çaresiz çırpınış
bilmem ki! eskiyen ruhumda
yetişmiyor kimse imdada
bakışı çağırmıyor artık
uzaktaki Serab’ın
dermanı kalmadı gönlümün
günüm doldu, gurub vakti
akşamında neharın.
Kemanım hüzün çalıyor
hangi makamda bilmem
şarkılar zevk vermiyor
güfteler beni açmıyor
baş tacı ettiğim sevda bile
öyle müşkül bir bilmece ki
çözemeden geçtik
daha dün gibi...
