Merhaba Dostlar !
Bizi…kendimizi… mesleğimizi…işimizi anlatalım istedik sizlere…
Onun için madenci dedik bu ismi koymayı uygun gördük Şiirimize…
Acaba kimdir madenci…
Madenci bazen bir balta, bazende kazma kürek….madenci bir yürek !
Madenci…oradaki çenle bağ bandla elek…madenci…oradaki emek !
Madenci onun halatı vargeli kepcesi treni…madenci…onun alın teri !
Madenci ondaki beton demir direkle ağac…madenci ondaki amaç !
Madenci oranın kiri süngeri suyu sabunu…madenci oranın gururu !
Madenci O sayılanların ise herbiri…işte bunlar madencinin kimlikleri !
Gelin hadi şimdi maden`e ve madenciye götürelim sizleri….
Maden - Madenci !
ŞiiR
Bazen madenci deyip geçilir, dinlede onları tanı,
Küçümseyip, küçük görüp, horlamayasın onları,
Bağrımıza basalım, sarıp kucaklayalım o canları,
Onlar ki ekmeğini taşdan çıkaran, emekci kısımı,
Güleryüzle dostluğa, hoşgörüye muhtac madenci !
Bazen onun mekânı olur, yurdun bir köşesi yurtdışı,
Tencerelerde fokurdar, öyle kaynayıp pişmekde aşı,
Zorlanıp üzülsede ne yapsın, onunkisi ekmek davası,
Çalışıp didinir nasırlı ellerle, sürdürür yaşam kavgası,
Gece gündüz banamısın demez. Uğraş verir madenci !
Bazen onun vardiyası, seherin sabahın zifiri karanlığı,
Kimi zaman ise çalışmaktadır, O öğlenin yakıcı sıcağı,
Onun sevincidir, vardiyaların kralıdır akşamların altısı,
Kimi an çantası elinde, umutları gönlünde gece yarısı,
Nadir de olsa ara sıra, diğer saatlerde çalışır madenci !
Bazen onun işidir, kömürün çıkarıldığı maden ayakları,
Tüneli yolları yani umutları açar, oradaki taban ustaları,
Vızır vızır bir başka uğraşla, gelip gider O nakliyatcıları,
Dışı kapkara içi pak olanlarla , dolup taşar kuyu başları,
Şefle çavuş, ustayla ustabaşı, çömezle çırakdır madenci !
Bazen gülse bile yinede, burukdur yüreğinin derinlikleri,
Düşünüp durur kendince, hayatı geçiyor konserve misali,
Sanki bir kavanoz gibi, kapağını açılmayı bekliyor kimileri,
Gün ışığına hasret özlem dolu, aydınlığı ise yeraltı dipleri,
Sıcakda eritilip soğukda donmaya, mahkum edildi madenci !
Evet Dostlar !
Bazen yer altlarında ekmek kavgasında, sanki bir köle ırgat gibi…
Kimi zamanda şiir olur, duygu yüklüdür, gönüllere akar madenci…
Bir kaynak bir pınar, bir dere çay çağlayan, bir nehir ırmak misali…
işte onlar işte yerin altındaki O canlar bu anlattığımız gibi…
işte onlardır ve öyledir O işçi emekci kesimi O madenci…
Kara taş parçası için oysa niceleri akıtıp durur alın teri…
Canla başla ne kadar emek sarfeder hatırlayalım emi…
Sevgiyle kalın…sizlerle olsun dünyanın tüm güzellikleri !
Yazan : Ramazan Kocapınar
Ramazan Kocapınar
09.04.2008 Saat: 08:01
|
|
