Özgür benliklerdir, doğaya tutunan ayrılık mizacı.
Kurgusal dünyaların içindedir, şiirdeki olgunluk.
Derin bir kimya adı altındadır,
Sanatın bünyesindeki uzantılar.
İşte ben burada kopuyorum.
Terk edilmişlik var, içimde.
Sana karşı sahne alıyorum.
Tüm oyuncularım, benliğimin merkezinde.
Hepsinde bir izdiham.
Ayrılık gibi mesken tuttum.
Sevmenin aynasıdır, beni bölen.
Kaosun içindeydim, bunca zamandır.
Bir türlü çıkamadım, insan içine.
İçten içe incindim, çünkü.
Şimdi yokluğunun tahtında,
Nice krallar özlemle savaşa bilenirler.
Var olmaktır, ufuktaki yansıma.
Kırık kalpli odalar,
Güneşi görmek istemezler.
Bu yüzdendir, insanın kendi içine olan dönüşü.
Tıpkı aranan kelimeler gibi.
Şimdi yalnızlığın güney hattında,
İnceden bir lodos alıp götürüyor, beni.
Sanki bana esiyor, bütün meltemler.
Her birinde bir imdat çağrısı.
Her birinde bir gönül kapanı.
Son olarak sevgilim,
Anlaşılmaz bir alacakaranlıkta,
Kendi intiharıma dönüyorum.
Öldükçe şiir oluyor, içimdeki ayrılık.
Ve ayrıldıkça büyüyor,
Ölümün vicdani yatakları.
Kudret ALKAN
kudret alkan
14.04.2008 Saat: 15:02
|
|
