Uzanıp da gülümsüyorum, baharıma.
Çiçekler dizilmiş, ardında kalan yıllardan.
Fakat her birisi solgun.
Hatta yoğun bir hiçlik altındalar.
Varlığını düşleyen yokluğum gibiler.
Resmin gönülden çizilişine sesleniyorum.
Acil çıkış kapısını bulmam gerek.
Koğuşlardan düşen gençliğimi,
İhtiyar yürümelere sürmem gerek.
Sen, kendi bencilliğinin bir amatörü.
Ben ise, kendi isyanımın bir ürünü.
İki dünyadır, bizleri karşı karşıya getiren.
Korkuyorum, seni görmekten.
Düşünmesi bile ürkütüyor, beni.
Endişeliyim bu konuda.
Sanki her şey bitecekmiş gibi.
Bu yüzden uzak duruyorum, senden.
Yürüdüğün yollardan çekiliyorum.
Kendimi bölerek, seni sana bırakıyorum.
Seni düşleyerek, kendimi seninle çarpıyorum:
İki garip çelişki, bu.
Aşkları büyüten derin bir ikilem, bu.
Kudret ALKAN
kudret alkan
19.04.2008 Saat: 11:55
|
|
