Bir gülüşünle döndüm, ölüm oyununa.
Misketin rengindeydi, gözlerindeki telaş.
Adı koyu kahveydi.
Sıralanmak var, denizin tonlarına.
Martılar alıp götürür, simidimdeki kimsesizliğimi.
Aldığım gazozdadır, insanlardaki hüzün.
Ama yine sana dönerim,
İçimde taşıdığım bütün insanlarla.
Bir şiir için yaratmıyorum, seni.
Taşıdığın anlamlar çok daha fazla.
Anlamak istiyorum, ruhunun içindeki filizleri.
Her şeyim eriyor, sana bakarken.
Dünyanın haritası düşüyor, avuçlarımıza.
Şehirler taçlanıyor, el ele tutuşmalarımızda.
Bilmiyorum, bir daha dönebilir miyim rüzgarına?
Akıp gitmek var, biliyorum.
Ruhunu dokunmak var, onu da biliyorum.
İşte bunlar, eritiyor yalnızlığımı.
Uzak ufuklar çakılıyor, uçurumlarıma.
Düştükçe, sana doluyorum.
Hele ki, gözlerin.
İşte o zaman,
Kanımı bile unutuyorum.
kudret alkan
24.04.2008 Saat: 09:31
|
|
