17 mayıstı aklımın karardığı tarih
ve aklımıda seninle gömmemin üzerinden tam 5 sene geçti
2 gün sonra 19 mayıstı
bayramımdı, gençlik bayramıydı
oysa ki ben 17 sinde büyümek zorunda kalmıştım
temeli çökmüştü bir kere hayallerimin
sen düşüncelerimin direğiydin
yıkılmıştı
hani o bayram namazlarında öpemediğin elin üzüntüsü
insanın içini öyle bir kaplar
öyle bir kaplar ki,
anlatılmaz yaşanır
aman yaşanmasın
son senemdi ve son kez karne alıcaktım
yine koşarak sana gelecektim ve sen
aferin oğlum diyecektin
iyi not aldığıma sevinmediğim
hatta karneyi almak için bile heyecanlanmadığım tek karne günümdü o gün
boşuna mı çalışkandım
zaten sana göstermedikten sonra
sen benimle gurur duyamadıktan sonra
ne anlamı vardıki iyi notun
yoksa herkes biliyordu hayatın insanı çarptığını,
böldüğünü,
topladığını,
eksilttiğini
bunun için matamatiğe gerek yoktu
Türkçe dersinde kompozisyon istemişti hoca
babanızı anlatın demişti
göyaşlarımı tutamayıp ta tek bir cümle yazabilmiştim gururla
adam gibi adamdı...
Yokluğunu hazmedip yaşamak zorunda olduğum anlarım da olmuştu
Anlamıştım ki sevdiklerin ölsede aslında içinde yaşıyorlar ve biliyorlar sen oradasın
izleniyorsun, hala seviliyorsun
işte o zaman rutubetlenmeye bıraktığım takdir belgemi gururla asmıştım duvarıma...
