Adım attım, hıçkıran yokluğuna.
Sararıp soldu, boynumda duran öpücük.
Bir intikam aradı, sanki.
İhtiyar etti, bendeki sevme hissiyatlarını.
Bir boşluk yarattım, kendime.
Onu düşündüm, yıllarca.
Seni ağırladım, zihnimdeki aynada.
Oradan baktım, yüzündeki kirli geçmişe.
Temizlemek istercesine.
Anılarındaki ölümü,
Nefesime nakledercesine.
Ama sakladın, benden.
Bir mum kadar eğiktin, kendi ateşinde.
Eriyememek seni kahrediyordu.
Bir tarafta ben,
Diğer yanda kendin vardın.
Vicdan yatağında yalvarıyordu, her şey.
Onların katiliydin, sen.
Bu yüzden çocuk olamadın, sevgilim.
Yetişkin kadar yalandın, kendinde.
Oysa öyle değildi, büyüyen özgürlük.
Bir dilim ekmeğin içinde,
Yüzen bir alın teriydi, paylaşılacaklar.
Keşke dediklerimi kabul edebilsen.
İçinde, kendini savunabilme güdüsü oluşsa.
Parçacıklar arasından yol alsan.
Ve hatalarından,
Kendine yeni bir yaşam yapsan.
kudret alkan
29.04.2008 Saat: 08:18
|
|
