Uzanmak ile gitmek arasında her şey.
Bir bakış güdüsünde kavrulmuş, yıllar.
En gaddar inadında duruyor, yüzdüğün kara sular.
Hançerler bile senden korkuyor.
Yüzsüzlük bile senden uzak duruyor.
Çünkü her şey seni tanıtıyor, bende.
Bu yüzden sevgilim.
Boş yere çırpınma.
Bir intikam olmaya çalışma.
Gerçekten kendine yol göster.
Sevgiyi mühürlemeye kalkma.
Çünkü saklayamazsın, onu.
Atamazsın, içini bir kere sararsa.
Değiştim artık, biliyorum.
Eski adam değilim, ben.
Karartılar arasında yürüdüm, bunca yıl.
Ağladıkça açılan bir yürek kapakçığı oldum.
Kendime kaldım, bitkisel yaşamları aşarak.
Çünkü seviyordum, öldüğüm her gün.
Çünkü ölüyordum, sevdiğim her gün.
Bu yüzden dokunamıyordu, yaşam.
Uzaktaydım, ondan.
Değiştim artık, biliyorum.
Gerçeği çökerten karabasanlar edindim.
Oysa ne kadar küçüktüm, seni tanıdığımda.
Ne kadar ateştim, aşkın küllerinde.
Nehirlere dolan okyanuslar gibi.
Dalgalara sevmeyi öğreten sahiller gibi.
Kimsesizliği aşan koylarımla.
Sadece sana adanmış limanlarımla.
Uçsuz bucaksız şileplerim.
Akıntılara kapılan sevme isteklerim.
Sevdikçe seven canlılığım.
Ama şimdi diri kadar ölüyüm.
Bu yüzden dönemiyorum, hayata.
İçimde parçalanan yüzler var.
Bir gün kendimi görüyorum,
Bir gün seni görüyorum, kaderin aynasında.
İkisi de birbirini kovalıyor.
Günden güne uyanışı çağrıştırıyor.
Evleniyorum, çırpınan geçmişimle.
Artık kör ebelerdeyim.
Karanlıkta aramak acıtmıyor, canımı.
En azından umut bağlamıyorum, karanlığıma.
Çünkü seni bulamayacağımı biliyorum.
Evet yoksun, ne yanımda ne de uzağımda.
Pas tutmuş, sana kavuşan bütün eller.
Hiçbir ayrılık zımpara edemez, içimdeki varlığını.
Ne kadar çakılsan da içime,
Dönemem uçurumları yetiştiren yoldan.
Gerçekten dönemem, sevgilim.
Adımımı attığım sonsuzluktan...
kudret alkan
26.05.2008 Saat: 10:46
|
|
