Sigaramda yalnızlık yanıyor, dostlarım.
Son kez çektiğim ölüm,
Şimdi yanı başımda uzanıyor.
Çünkü sensizliktir, ne de olsa ölüm.
Çünkü ölümdür, sevgisizlik.
En masum yarınların armağanıdır,
Kumlarda oynayan çocuksu ağlamalarım.
Neden bu kadar acı ve keder...
Hiçbir açıklama onaramaz, kalemimi.
Hele ki kağıdımda oynaşan duygusal kavimleri.
Barbarlık yaptığın zalim bakışlarını.
Ne yazsam, anlatamaz seni.
Hele ki, bunca yıldan sonra!
Nazlanan ölü simaların boğuntusunda.
Kederlenen gecelerimin yalnızlığa çöküşünde.
Tortularda emekleyen yarımlık düşlerimde.
Kaybolan nehirlerin çözdüğü alüvyonlu katmanlarda.
Neyin açıklaması var ki, sanki...
Hepimiz bir hayat yaşıyoruz, sonuçta.
Kimimiz düş denen denizi uyandırıyor.
Kimi uykusunda gerçek denen bataklığa saplanıyor.
Oysa her yerde yorgun bir ulak.
Haberlerde can çekişen insanlar.
Saldırıya uğramış insan nesli.
Sanallıkla bükülmüş umutlar.
Çalınmış anlamların seferbersizliği.
Her şey çalınmış bizden de,
Farkında değiliz, kapımızda duran felaketin.
kudret alkan
26.05.2008 Saat: 10:47
|
|
