MAHKÛM VE RÜZGÂR
“Kadersiz mahkumlara.”
Elim, kolum zincirlerle bağlandı
Ey rüzgar! selâmım götür sılaya!
Hasret ile canım, tenim dağlandı
Başladı azat güllerim solmaya
Ey rüzgar!selamım götür sılaya!
Gardiyan başımda hep nöbet bekler
Dipçikler böğrümü; vurur, itekler
Tükenmez anlatsam azar, kötekler
Dayak yiye yiye, döndüm çıtaya
Ey rüzgar!selâmım götür sılaya!
Ne yaz belirli burada ne de kış
Beklerim ümitle, gecikir çıkış
Donar gözlerimde, gülen her bakış
Engeller konulur bir bir sıraya
Ey rüzgar!selâmım götür sılaya!
Çoluk çocuk tüter durur gözümde
Ayrılık yangının yakar özümde
Çizgiler çoğaldı gençken yüzümde
Döndüm üzüntüden viran saraya
Ey rüzgar!selâmım götür sılaya!
Kestim ümidimi, yok berat ve af
Ederim koğuşu bıkmadan tavaf
Suçum mu? suçsuzluk, ettim îtiraf
Bilmiyorum niçin düştüm buraya?
Ey rüzgar!selâmım götür sılaya!
Senden gayrı kimsem kalmadı rüzgâr
Sâyende sesimi belki duyar yâr
Söyle de kazdırsın hücremsi mezar
Gemim battı, ruhum vurdu karaya
Ey rüzgar! selâmım götür sılaya!
Her ay muhâkeme,hükmüyse hücre!?
Kadir Karaman |
|
