Her tarafı darmadağın tabiatın, hüzne dalmış
Sarı, solgun gözyaşları...düşer yere dallarından!..
Derdi büyük ağaçların; her şeyini rüzgar almış!..
Zaman eski şarkısını söyleyerek yollarından
Geçer umarsız, kaygısız; aldırmaz âh’ a, feryâda
Altlarında ayakların, umutlar var, çâresizlik
İçerisinde, ağlayan; kimseler koşmaz imdâda
Bocalayan mahkum gibi, hükmü sonsuz süresizlik!
Kuşlar bile şarkısını söylerken inler hüzünle
Ne anlatır, bulutların feryadına kulak verin?
Kınayarak yazgısını, toprağın âh’ ını dinle!
Cılız, cansız duyguların elemi derin mi, derin?
Bir sürgünün son ânını yaşayan aslâ unutmaz!..
Tek başına, bir yürek var, gezen hüzünle sokakta!..
Yalvaran bakışlarıyla, kimseler elinden tutmaz
Gözlerinde kurşun yaşlar, yalnız, çâresiz; Prag’da.
25.10.02
Kadir Karaman
21.07.2006 Saat: 00:00
|
|
